Zakwalifikowanie osoby fizycznej lub osoby prawnej jako rezydenta z punktu widzenia prawa podatkowego ma duże znaczenie praktyczne. Rezydent danego kraju podlega w tym kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, tj. jego dochód jest tam opodatkowany w całości, niezależnie od tego gdzie został uzyskany. Jest to zasad ogólna, jednak w pewnych sytuacjach osoba fizyczna lub prawna może podlegać opodatkowaniu od części swoich dochodów w kraju, w którym nie posiada statusu rezydenta.

 

Aby uniknąć jednoczesnego opodatkowania w dwóch krajach stosuje się odpowiednie reguły kolizyjne określone przez prawo wewnętrzne państw oraz międzynarodowe konwencje.

 

Dla przykładu, umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Belgią oraz między Polską a Francją rozstrzygają problem rezydencji podatkowej osoby fizycznej przy użyciu następujących kryteriów:

 

• stałe miejsce zamieszkania,
• ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (tzw. ośrodek interesów życiowych),
•  miejsce gdzie osoba zazwyczaj przebywa,
• obywatelstwo,
• wzajemne porozumienie właściwych organów obu państw, z tym, że kolejne kryteria stosuje się dopiero gdy na podstawie poprzedniego nie uda się ustalić miejsca rezydencji podatkowej.

 

Przede wszystkim bierze się więc pod uwagę miejsce stałego zamieszkania danej osoby fizycznej.